Column Anky in De Telegraaf:
Met de concoursen in het Duitse Hagen en het Franse Saumur tekenen de verhoudingen in de internationale dressuur zich af. In tegenstelling tot de wereldbekerfinale in Den Bosch kwamen op deze twee buitenwedstrijden veel meer potentiële olympiërs in actie. We moeten alleen niet helemaal op de jurering af gaan. Die lag te ver uit elkaar om echt een goed oordeel te vellen.
Maar op het blote oog wordt zeker duidelijk dat de Britten er over drie maanden staan. Charlotte Dujardin reed in Hagen met Valegro een nieuw wereldrecord in de Grand Prix Special van 88.02 procent. Ik heb de proef teruggezien en hij was van heel goede kwaliteit. De jonge Britse is één van de favorieten voor de Spelen. Haar score was wel iets buitenproportioneel. Het aardige was dat ze daar zelf ook zo over dacht. Ze reed de Special als oefenrondje, omdat ze deze nieuwe proef ook voor het eerst reed.
Daarnaast lijkt Matthias Rath de wereldberoemde hengst Totilas op het juiste moment in vorm te krijgen. Het verguisde duo – wat heeft Rath in Duitsland veel over zich heen gekregen – reed in Hagen al veel beter dan voorheen. Ze wonnen de kür op muziek ook met dik 88 procent.
In het Franse Saumur, waar ik zelf meereed, vielen de resultaten veel lager uit dan in Hagen. De objectieve waarnemer ervoer echter dat verhoudingsgewijs in Duitsland veel hogere scores gegeven werden. Eigenlijk zou dat niet mogen, maar het gebeurt gewoon.
Dat is verder geen excuus. Als ik mijn eigen score neem in Saumur, die was niet hoog. Aan de andere kant, bij ons was het op lange na niet perfect. Ik liep met Salinero tegen teveel fouten aan. Ik verwachtte dat hij vanwege zijn 18 jaar meer rust zou kennen in de wedstrijden, maar na een voorbereiding in de storm, met omvallende bloembakken en hekken, was hij ouderwets overijverig. Ik had mijn handen vol. Dan kom ik toch tot de conclusie dat wij wedstrijdritme missen.
Richting Londen zullen wij de nodige wedstrijdjes inlassen voor de selectiemomenten tijdens het NK in Hoofddorp en het CHIO Rotterdam. Zo zal ik ook nationale concoursen aandoen, gewoon om weer routine te krijgen. Wat wel te doen en wat niet. Daar moeten Salinero en ik echt weer een ritme in krijgen.
Het coachen begin ik trouwens meer en meer in de vingers te krijgen. Ik vind het onwijs leuk. Tot mijn grote vreugde won mijn Spaanse leerling Morgan Barbancon met mijn vroegere toppaard, Painted Black, bijvoorbeeld de Grand Prix in Saumur met dik 75 procent. Dat was exceptioneel goed voor haar. Er zit een duidelijk stijgende lijn in. Ik ben niet de Spaanse bondscoach, maar volgens mijn bescheiden mening komt zij in aanmerking voor het Spaanse olympische dressuurteam.
Zelf ben ik ook nog niet klaar met een poging wagen Londen te halen. Het wordt een spannende strijd. Naast Dujardin haalde Carl Hester met Utophia een nieuw Brits Grand Prix-record (83.29%) en de tweede Duitse, de jonge Helen Langehanenberg met Damon Hill, toonde in Den Bosch aan in vorm te zijn. Zo zijn er ook in de Verenigde Staten en andere Europese naties als Denemarken en Zweden nog meer combinaties die eraan komen. Nederland krijgt het zwaar in de strijd om de olympische medailles. Maar als alle geselecteerden in vorm zijn, moet er iets goeds in het vat kunnen zitten.
De Telegraaf